Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 20 Νοεμβρίου 2009 06:35

Δεν έχω κάτι με τις όποιες, ανά τον κόσμο με το όνομα Αικατερίνη. Το ορίζω από τώρα ώστε να αποφύγω παρεξηγήσεις, πορείες και κυκλοφοριακό χάος.

Δυστυχώς έχω την τάση, να γίνομαι κατίνα.

Πως; Δυστυχώς δεν μπορώ να δώσω λεπτομερείς πληροφορίες.

Ίσως η θηλυκή μου πλευρά δεν είναι μόνο θηλυκή, είναι και ελαττωματική…

Το μόνο που ξέρω είναι πως δημιουργώ δύσκολες ή αντίστροφες καταστάσεις και δεν τις αντιμετωπίζω με ωριμότητά, ψυχραιμία και… κοινή λογική (ναι, εσύ όπως και εγώ και οι περισσότεροι στον πλανήτη μας αγνοούμε ακόμα τι σημαίνει «κοινή λογική»…) έχοντας σαν αποτέλεσμα να ξεσπάω στον εαυτό μου, όχι επειδή εγώ φταίω (που όντως εγώ φταίω, πάντα εμείς φταίμε, όχι με την μοιρολατρική έννοια αλλά με την έννοια της συνείδησης, αμεσότητας και ευθύνης) αλλά επειδή είμαι ο μόνος που μπορώ να ξεσπάσω δίχως «ηθική» κριτική…

Τουλάχιστον, αν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογία, που δεν μπορεί, αλλά έστω για να κοροϊδέψω τον εαυτό μου (όντας κοροϊδευόμενος προτιμώ να το κάνω και εγώ στον εαυτό μου για να έχω την ψευδαίσθηση του ελέγχου) έχω πλήρη επίγνωση του οτιδήποτε πράττω και νιώθω.

Ναι, δεν διανύω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου, το οποίο σημαίνει ότι υπήρξαν καλύτερες ή ότι έπονται…

Υ.Γ. Για μια νέα φίλη (με την πραγματική και όχι με την κυρίαρχη έννοια της λέξεως) της εύχομαι, ξανά, καλά πυροτεχνήματα, της ευχές μου από καρδίας και να συνεχίσει να έχει την δύναμη να κυνηγάει το όνειρό της, διότι όσο έχουμε όνειρα είμαστε αθάνατοι…

Σχόλιο (1)

By Nekys Nemia, 15 Νοεμβρίου 2009 07:11

Σήμερα δε γνωρίζω. Είμαι μόνος και λατρεύω τούτη τη μοναξιά και ας μη την αντέχω.

Σε έδιωξα μα δεν είμαι περήφανος.

Δε θέλω να γνωρίζω. Φόβος με κυριεύει μα και πόθος που όσα νιώθω δε τον αντέχω.

Μα τόσα πολλά δεν…

Μπορώ, δε μπορώ;

Κατρακυλώ ψάχνοντας το διαμάντι στης αβύσσου, αγάπη μου…

Ύστερα, τι;

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 28 Οκτωβρίου 2009 04:11

Αν επιχειρίσετε να εγκαταστήσετε τον Live Messenger σε Windows XP 64Bit θα διαπιστώσετε πως ενώ στην ιστοσελίδα του Live Messenger δηλώνει πως είναι συμβατός με Windows XP 64Bit, η εγκατάσταση αποτυγχάνει, δηλώνοντας πρόβλημα συμβατότητας.

Στην πραγματικότητα τρέχει μια χαρά, το πρόβλημα βρίσκεται σε έλεγχο του προγράμματος εγκατάστασης ο οποίος προφανώς δεν περιλαμβάνει την συγκεκριμένη έκδοση στην λίστα ελέγχου του.

Υπάρχει ένα μικρό εργαλείο με το οποίο μπορείτε να διορθώσετε την παράλειψη τούτη και να προβείτε σε κανονική εγκατάσταση.

1. Κατεβάζετε το εργαλείο κάνοντας κλικ σε έναν από τους παρακάτω συνδέσμους:
   Main: http://oss.netfarm.it/win32/wlsp.exe
   Mirror: http://rapidshare.com/files/297070892/wlsp.exe
2. Κατεβάζετε τον εγκαταστάτη του Live Messenger από την επίσημη ιστοσελίδα: http://download.live.com/
3. Τρέχετε το wlsp.exe και στο παράθυρο που θα εμφανιστεί επιλέγεται τον εγκαταστάτη του Live Messenger (π.χ. wlsetup-custom.exe) και πατάτε Enter.
4. Θα σας ενημερώσει ότι ήταν επιτυχής (εφ’ όσον το κάνατε σωστά) και ύστερα μπορείτε να προβείτε στην εγκατάσταση, κάνοντας διπλό κλικ στο wlsetup-custom.exe!

Προσωπικά προτείνω το Pidgin σαν εναλακτικό client του Windows Live, με το οποίο μπορείτε να συνδεθείτε σε πολλαπλούς λογασιασμούς, είτε Live Messenger αλλά και Yahoo!, ICQ, Google Talk, IRC ακόμα και Facebook με το κατάλληλο Plug-in!
http://www.pidgin.im/

Επίσης μπορείτε να απενεργοποιήσετε πολλές τραγικά ενοχλητικές λειτουργίες του Live Messenger με την χρήση του A-Patch, όπως το «What’s new», τις διαφημίσεις, τον περιορισμό αποστολής αρχείον, αλλά και το κούνημα όταν κάποιος σας κάνει Shake!
Σημαντική παρατήρηση: Όταν επιλέγετε τι θέλει να απενεργοποιήσει, μην επίλεξετε το «Remove «says» Text (english only!) αν χρησιμοποιήτε μη Ελληνικό Live Messenger, διότι θα κολλήσει το A-Patch!
http://apatch.org/

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 24 Οκτωβρίου 2009 04:05

Σκηνικό: Πίνεις το ποτάκι σου (ή καφέ/ γκαζόζα κλπ) και σε πλησιάζει μια μυτιληνιά.

Μυτιληνιά: Γειά ς’

Εσύ: Γειά σου

Μυτιληνιά: Τι κανς’;

Εσύ: Καλά.

Μυτιληνιά: Έχει’ σχές;

Εσύ: Ναι σήμερα το απόγευμα, αν και δυσκόλευτικα λίγο, έφαγα ρύζι χθες.

Μυτιληνιά: Έχει’ σχές;

Συμπέρασμα: Φροντίστε να έχετε χέσει πρόσφατα ώστε να αποφύγετε την παρεξήγιση και να καταντήσετε να συζητάτε το πόσο δυσκοίλιος είσθε. Αν πράγματι είσθε δυσκοίλιος τότε μόλις ανακαλύψατε το ταίρι σας!

Καλό … χέσιμο.

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 8 Σεπτεμβρίου 2009 02:56

Θα ακουστώ βαρετός, αδιάφορος και μικρός. Μια σύντομη βόλτα στην χώρα των ζωντανών νεκρών όπως αποκαλώ την Αθήνα. Δεν είναι οι κάτοικοι της που την χαρακτηρίζουν έτσι μέσα μου. Είναι το σύνολο της, σαν καρκίνωμα. Βολτάρισα λοιπόν, για μερικές ημέρες. Ήλπιζα να βρω κάτι διαφορετικό, δεν ξέρω για ποίο λόγο έτρεφα τέτοια ψευδαίσθηση. Δεν έχω μεγαλώσει ακόμα φαίνεται…

Έφτασα και απόλαυσα την χλίδα του σπιτιού μου. Κλιματισμός, διπλό κρεβάτι, κουζίνα και πλυντήριο. Πράγματα υλικά λείπανε από την χώρα του ποτέ, τη Μυτιλήνη, με έκαναν να νιώσω όμορφα. Δυστυχώς.

Κράτησε λίγο ευτυχώς.

Για μια ακόμα φορά ξαγρύπνησα. Με το φως Της που με τύφλωνε κρατώντας με εδώ, σφιχτά τόσο που πόνεσα. Δεν ήταν ηδονή ο πόνος αλλά το αναγκαίο επιτέλους.

Σταμάτησα το πιοτό.

Ξαγρύπνησα για αυτό εσύ και πάλι ο λόγος Εσύ; Στην χώρα του ποτέ, 270 χιλιόμετρα μακριά από Εσένα και πάλι… Βαρέθηκα να συντηρώ τις χωρίς ουσία και διέξοδο, προσωρινές δόσεις τρέλας!

Διότι δεν την αξίζω.

Ίσως μου αρέσει η μάταιη λογικότητα τελικά.

Επέστρεψα στην χώρα του ποτέ. Ισχυρότερος με μια δόση ειρωνείας.

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 2 Σεπτεμβρίου 2009 23:20

Στη μικρή μου πόλη απολαμβάνουν ο,τι τρώνε.

Γατάκια στιφάδο, σκυλάκια με σκόρδο ψητά και σαν σταθω τυχερός, κόντρα φιλέτο τρωκτικά.

Όλα τα ξενοδοχεία και εστιατόρια προμηθέυω.

Με συμβουλεύονται τακτικά για το καθημερινό τους τραπέζι. Πόσο πολύ λατρεύουν τα βλαστάρια τους!

Μου άδειασαν τα ψυγεία απόψε και μόλις που το κατάλαβα…

Ίσως προλαβαίνω να πάω μέχρι το ορφανοτροφείο. Έχω παραγγελία να παραδώσω αύριο που προορίζεται για γύρο χοιρινό.

Σχόλιο (1)

By Nekys Nemia, 31 Αυγούστου 2009 15:49

Σχετικά με τους «Στο όνειρο…»

Τον Δεκέμβριο του 2004, ο Στέφανος και ο Κωνσταντίνος αποφάσισαν ότι οι Άνθρωποι δεν θα έπρεπε να γεννιούνται γερασμένοι πλέον. Έτσι τον Μάρτιο του 2005 οι δυό τους έστησαν ένα unplugged στο στούντιο. Τότε ο Νίκος ήλθε παίζοντας μπάσο και η μπάντα αλλάζει το όνομά της από «Ζωντανή ερήμωση» σε «Στο όνειρο…». Ύστερα από μακροχρόνια αναζήτηση μελών, ο Γρηγόρης πέρνει μέρος παίζοντας την πρώτη κιθάρα και ο Πάνος παίζοντας στα ντραμς. Το πρώτο Demo κυκλοφόρησε το 2007.

Ύστερα από το Demo η μπάντα έκανε ζωντανές εμφανίσεις στο Νοσότρο, Underworld, Rodeo Club, Stigma, Risko, After Dark, Jasmin, Στον Αέρα, Κάτω από τη Γέφυρα, Μικρό μουσικό θέατρο, Stone Club (Πάτρα), Rock Cafe (Νέα Μάκρη). Επίσης έλαβαν μέρος σε αρκετές συλλογές της Ελληνικής Underground σκηνής από την Underground Tapes, RottingHam DIY Net Label, Rockap gr και πολλές άλλες.

Η μπάντα δουλέυει στην δημιουργία του πρώτου της άλμπουμ.

MySpace: http://www.myspace.com/stooneiro

Demo 2007: http://rapidshare.com/files/271799528/ham017_sto_oneiro_demo_2007.zip

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 28 Αυγούστου 2009 16:51

Αυτή είναι η Ελύρια. Η γατούλα μου. Είναι θυλική και υβρίδιο (μισή  αγριόγατα ή τουλάχιστον έχει πάρει κάποιο ποσοστό από εκεί).

Είναι αρκετά παιχνιδιάρα και ξέρει να με ακούει, είτε όταν της βγάζω τα εσώψυχά μου είτε όταν απλά δεν έχω διάθεση να παίξω μαζί της.

Το βιντεάκι που ακολουθεί θα σας δώσει μια αρκετά σαφή εικόνα για να καταλάβετε ποιός είναι ο λόγος που είμαι πιο αργός πλέον στην δουλειά μου…

Σχόλια (0)

By Nekys Nemia, 25 Αυγούστου 2009 15:33

Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά θαρραλέο. Ίσως γιατί κατανοώ πολύ γρήγορα την φύση των φόβων μου και όταν κατανοείς το γιατί φοβάσαι, παύεις να φοβάσαι. Αντιμετώπισα όμως κάτι τελείως διαφορετικό, χθες βράδυ, που σαν μη το σκέπτομαι, ακόμα με φοβίζει.

Περπατούσα στον δρόμο αγκαλιά με την γάτα μου (δεν μας ενδιαφέρει ο λόγος στην προκειμένη περίπτωση). Η γάτα μου με φοβάται αλλά δεν φοβάται τίποτα άλλο. Περπατάμε στον δρόμο, την μυρίζουν σκυλιά, τα κοιτάζει και φεύγουν τρέχοντας (έχει τσαγανό και μπαλάκια η μικρή)…

Καθώς περπατάω και βρίσκεται στην αγκαλιά μου, πάρα πολύ απότομα, με τον ίδιο τρόπο που ακούγεται ο θόρυβος από την κατσαρόλα σαν πέφτει στο πάτωμα, ακούγεται θόρυβος από φυλλωσιές ή κάτι παρόμοιο και μετά από μερικά δευτερόλεπτα φυσάει άγρια. Η Ελύρια (η γατούλα μου) με το που ξεσπάει ο άνεμος φρικάρει σαν δαιμονισμένη. Πετάγεται από την αγκαλιά μου και προσπαθεί να ξεφύγει, μη δίνοντας σημασία στο ότι την κρατάω και γρατζουνώντας με άσχημα στο πρόσωπο, στο στήθος και την πλάτη. Ξέρω ότι με τον τρόμο που την έχει πιάσει, αν μου ξεφύγει χάθηκε και έτσι αγνοώ τελείως τις γρατσουνιές και τα αίματα. Με πιάνει τρόμος διότι δεν μπορώ να καταλάβω το τι συνέβαινε και ταυτοχρόνως να προσπαθώ να μαζέψω την μικρή η οποία είναι τελείως ανεξέλεγκτη.

Καταφέρνω να την πιάσω από τα πόδια και να την ακινητοποιήσω στην αγκαλιά μου. Τότε ο αέρας παύει και έχει πλήρη άπνοια. Η καρδούλα της Ελύρια συνεχίζει και βαράει σαν τρελή. Μακάρι να μπορούσε να μου μιλήσει.

Συνεχίζω την διαδρομή μου κατηφορίζοντας και καθώς περπατάω στην μέση του δρόμου, ήδη φανερά φοβισμένος, έξω από τα σπίτια που περνάω σταδιακά, ακούω μωρά ή έστω μικρά παιδιά να κλαίνε.
Κοιτάζω πέρα-δώθε προσπαθώντας να καταλάβω τι συμβαίνει ή να αισθανθώ παρουσίες.

Και τότε κοιτάζω μπροστά μου.

Τρεις γάτες, παγωμένες στην μέση του δρόμου, σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, σε σχηματισμό τριγώνου, στέκονται μπροστά μου. Η μια κοιτάζε προς την γωνία της επόμενης με την φορά του ρολογιού. Τις πλησιάζω, περνάω από δίπλα τους και συνεχίζουν να στέκονται σαν πέτρινες αγνοώντας την παρουσία μου.

Τότε πραγματικά ο φόβος με κυρίευσε, κουβαλούσα και εγώ μια γάτα που προσπαθούσε να μου ξεφύγει πανικόβλητη! Το μυαλό μου ίσως είναι πολύ μικρό για να καταλάβει ή δεν θέλει να καταλάβει. Ανεβαίνω τρέχοντας την τελευταία ανηφόρα προς το σπίτι μου και στρίβω στο τελευταίο δρομάκι. Βλέπω μια τελευταία γάτα επίσης να στέκεται παγωμένη στην μέση του δρόμου. Την προσπερνάω δίχως καλά- καλά να την κοιτάξω και ανοίγω την πόρτα της αυλής, μέσα σε απόλυτο σκοτάδι συνεχίζω να τρέχω σαν μανιασμένος και να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια μέχρι να μπω επιτέλους σπίτι μου.

Πανικόβλητος έκλεισα τα παράθυρα. Η Ελύρια αισθάνθηκε αμέσως οικεία και ξέχασε ότι είχε προηγηθεί. Εγώ όμως δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Φοβόμουν, τι όμως; Μην συμβεί τι και σε ποιόν; Ακριβώς η μη κατανόηση του γιατί και του πως είναι που μου γέννησε αυτόν τον φόβο και δεν βλέπω να τον νικάω σύντομα.

Επιτέλους φοβάμαι.