Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Μονόκερος
Με ξύπνησε η βροχή. Δεν έπρεπε να βρέχει, όχι τέτοια εποχή τουλάχιστον και πανικόβλητος έτρεξα κάτω από μια τέντα. Με πλησίασε ένας άντρας γύρω στα 30, μούσκεμα από την βροχή, κρατώντας μια μπανάνα στο αριστερό χέρι και μια φράουλα στο δεξί. Ήρθε με φόρα, στριμώχνοντάς με στον τοίχο. Η βαλίτσα και το καπέλο μου έπεσαν στις λάσπες.
«Ρε φίλε, έχεις καθόλου κέρματα; Θέλω μόνο δυο-τρία να πάρω κανένα φρούτο, σου το ορκίζομαι!» τον κοίταξα και του είπα πως δεν έχω καθόλου χρήματα, πράγμα που ήταν εν μέρη αλήθεια καθώς είχα λιγοστά χρήματα, ίσως για κανένα μπουκάλι νερό και λίγο ψωμί να έφταναν. Μούσκεμα στη βροχή, τι το χρειάζομαι το νερό τέτοια ώρα… χα!
«Σε παρακαλώ πολύ, με λίγα κέρματα μπορώ να πάρω ένα ολόκληρο πανεράκι φράουλες! Δεν είναι δα τόσα πολλά!» μου απάντησε και σε μια κρίση τραγικότητας, επηρεασμένος από την Κοκκινοσκουφίτσα τον ρώτησα αν πρόκειται ύστερα να τα πάει στην γιαγιά του στο δάσος, χωρίς φυσικά να πάρω απάντηση. Τελικά του έδωσα αρκετά χρήματα, αφήνοντάς με τραγουδώντας, καρφί για το μανάβικο απέναντι…
«Ρε φίλε, έχεις καθόλου κέρματα; Θέλω μόνο δυο-τρία να πάρω κανένα φρούτο, σου το ορκίζομαι!» τον κοίταξα και του είπα πως δεν έχω καθόλου χρήματα, πράγμα που ήταν εν μέρη αλήθεια καθώς είχα λιγοστά χρήματα, ίσως για κανένα μπουκάλι νερό και λίγο ψωμί να έφταναν. Μούσκεμα στη βροχή, τι το χρειάζομαι το νερό τέτοια ώρα… χα!
«Σε παρακαλώ πολύ, με λίγα κέρματα μπορώ να πάρω ένα ολόκληρο πανεράκι φράουλες! Δεν είναι δα τόσα πολλά!» μου απάντησε και σε μια κρίση τραγικότητας, επηρεασμένος από την Κοκκινοσκουφίτσα τον ρώτησα αν πρόκειται ύστερα να τα πάει στην γιαγιά του στο δάσος, χωρίς φυσικά να πάρω απάντηση. Τελικά του έδωσα αρκετά χρήματα, αφήνοντάς με τραγουδώντας, καρφί για το μανάβικο απέναντι…
Ήμουν πολύ κουρασμένος. Κλειδώθηκα μέσα σε μια πολυκατοικία, εκμεταλέυτηκα την ατυχία μου και κλείστηκα στο λεβητοστάσιο για να κοιμηθώ. Καθώς ήταν ήδη καλοκαίρι, η ζέστη ήταν αφόρητη εκεί μέσα, αν και ο λέβητας δεν λειτουργούσε εδώ και μήνες. Αλλά ήταν ζεστά και με την κούραση που με βάραινε κατάφερα να κοιμηθώ ξεκούραστα.
Το επόμενό πρωί ξύπνησα με την εικόνα ενός άντρα που με σκουντούσε, από πάνω μου. Όνειρο ή πραγματικότητα; Κάποιος με βρήκε να κοιμάμαι εκεί τα ξημερώματα και προσπάθησε να με ξυπνήσει;
Μπήκα μέσα στο τρένο και ξεκίνησα να πάω προς το λιμάνι. Όταν έφτασα στο προ-τελευταίο σταθμό από τον προορισμό μου, έγινε έλεγχος εισιτηρίων. Δεν είχα εισιτήριο. Με κατέβασε ο ένας και μου ζήτησε τα στοιχεία μου ενημερώνοντάς με για το ποσό του προστίμου.
«Έχεις κόρη. Πόσο χρονών;» τον ρώτησα.
«Ενδιαφέρεσαι για νύφη;» με ρωτά χαμογελώντας αλλά δεν του απαντάω. Σοβαρεύει και μου απαντά «Ναι έχω και είναι 18…»
Ανοίγω το μπλοκ μου και βγάζω ένα αντίγραφό από ένα σχέδιο με έναν Μονόκερο που είχα ζωγραφίσει.
«Ορίστε, είμαι σίγουρος ότι θα της αρέσουν οι Μονόκεροι, δώσε της το δώρο από εμένα ή εσένα, οτιδήποτε σε συμφέρει.»
Απάντησε «Φύγε».
Λειτουργεί ακόμα το ρουσφέτι.
Themocracy