Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά θαρραλέο. Ίσως γιατί κατανοώ πολύ γρήγορα την φύση των φόβων μου και όταν κατανοείς το γιατί φοβάσαι, παύεις να φοβάσαι. Αντιμετώπισα όμως κάτι τελείως διαφορετικό, χθες βράδυ, που σαν μη το σκέπτομαι, ακόμα με φοβίζει.

Περπατούσα στον δρόμο αγκαλιά με την γάτα μου (δεν μας ενδιαφέρει ο λόγος στην προκειμένη περίπτωση). Η γάτα μου με φοβάται αλλά δεν φοβάται τίποτα άλλο. Περπατάμε στον δρόμο, την μυρίζουν σκυλιά, τα κοιτάζει και φεύγουν τρέχοντας (έχει τσαγανό και μπαλάκια η μικρή)…

Καθώς περπατάω και βρίσκεται στην αγκαλιά μου, πάρα πολύ απότομα, με τον ίδιο τρόπο που ακούγεται ο θόρυβος από την κατσαρόλα σαν πέφτει στο πάτωμα, ακούγεται θόρυβος από φυλλωσιές ή κάτι παρόμοιο και μετά από μερικά δευτερόλεπτα φυσάει άγρια. Η Ελύρια (η γατούλα μου) με το που ξεσπάει ο άνεμος φρικάρει σαν δαιμονισμένη. Πετάγεται από την αγκαλιά μου και προσπαθεί να ξεφύγει, μη δίνοντας σημασία στο ότι την κρατάω και γρατζουνώντας με άσχημα στο πρόσωπο, στο στήθος και την πλάτη. Ξέρω ότι με τον τρόμο που την έχει πιάσει, αν μου ξεφύγει χάθηκε και έτσι αγνοώ τελείως τις γρατσουνιές και τα αίματα. Με πιάνει τρόμος διότι δεν μπορώ να καταλάβω το τι συνέβαινε και ταυτοχρόνως να προσπαθώ να μαζέψω την μικρή η οποία είναι τελείως ανεξέλεγκτη.

Καταφέρνω να την πιάσω από τα πόδια και να την ακινητοποιήσω στην αγκαλιά μου. Τότε ο αέρας παύει και έχει πλήρη άπνοια. Η καρδούλα της Ελύρια συνεχίζει και βαράει σαν τρελή. Μακάρι να μπορούσε να μου μιλήσει.

Συνεχίζω την διαδρομή μου κατηφορίζοντας και καθώς περπατάω στην μέση του δρόμου, ήδη φανερά φοβισμένος, έξω από τα σπίτια που περνάω σταδιακά, ακούω μωρά ή έστω μικρά παιδιά να κλαίνε.
Κοιτάζω πέρα-δώθε προσπαθώντας να καταλάβω τι συμβαίνει ή να αισθανθώ παρουσίες.

Και τότε κοιτάζω μπροστά μου.

Τρεις γάτες, παγωμένες στην μέση του δρόμου, σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, σε σχηματισμό τριγώνου, στέκονται μπροστά μου. Η μια κοιτάζε προς την γωνία της επόμενης με την φορά του ρολογιού. Τις πλησιάζω, περνάω από δίπλα τους και συνεχίζουν να στέκονται σαν πέτρινες αγνοώντας την παρουσία μου.

Τότε πραγματικά ο φόβος με κυρίευσε, κουβαλούσα και εγώ μια γάτα που προσπαθούσε να μου ξεφύγει πανικόβλητη! Το μυαλό μου ίσως είναι πολύ μικρό για να καταλάβει ή δεν θέλει να καταλάβει. Ανεβαίνω τρέχοντας την τελευταία ανηφόρα προς το σπίτι μου και στρίβω στο τελευταίο δρομάκι. Βλέπω μια τελευταία γάτα επίσης να στέκεται παγωμένη στην μέση του δρόμου. Την προσπερνάω δίχως καλά- καλά να την κοιτάξω και ανοίγω την πόρτα της αυλής, μέσα σε απόλυτο σκοτάδι συνεχίζω να τρέχω σαν μανιασμένος και να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια μέχρι να μπω επιτέλους σπίτι μου.

Πανικόβλητος έκλεισα τα παράθυρα. Η Ελύρια αισθάνθηκε αμέσως οικεία και ξέχασε ότι είχε προηγηθεί. Εγώ όμως δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Φοβόμουν, τι όμως; Μην συμβεί τι και σε ποιόν; Ακριβώς η μη κατανόηση του γιατί και του πως είναι που μου γέννησε αυτόν τον φόβο και δεν βλέπω να τον νικάω σύντομα.

Επιτέλους φοβάμαι.