Τσιγάρο και ποτό.

Δεν μπορώ να καταλάβω την χρησιμότητά των.

Και όμως, το δεύτερο τουλάχιστον αποζητώ.

Τι μου προσφέρουν άλλωστε από την ψευδαίσθηση του δημιουργικού χρόνου;

Αυτό ακριβώς.

Διότι δεν είμαι τίποτα άλλο από μία ύπαρξη, ίσως βασανισμένη που αναγκάζεται, ίσως βιάζεται κατά συρροήν, να αποδώσει κάτι από την εσωτερική της τραγικότητα.

Και ναι, το αλκοόλ και το τσιγάρο δεν είναι τίποτα, παρά μια απεγνωσμένη απόπειρα να αποδώσω την κατάρα μου στο μηδέν.

Κανείς αποδέκτης παρά μια άπειρη ανάδραση.

Αυτό είμαι όλο και σαν μη ντρέπομαι να το παραδεχθώ.

Έπαψα να αμφισβητώ την θνητότητά μου.

Δεν υπάρχω και αν αποκλείσω κάποιες κρίσεις μοναξιάς, είναι όμορφα εδώ.

Τι ανάγκη άλλωστε έχω την επιβράβευση ή την αποδοχή; Χαρείτε τα.