Το μυαλό σου καλυμένο από τέφρα που ξεράθηκε, βάρυνε
στέκεσαι με τα μαλλιά σου λυτά, αγωνιάς να τη διώξεις

Ξεκινάς δίχως να το γνωρίζεις να ξετυλίγεις το κουβάρι
συνεχίζεις δίχως να το γνωρίζεις να ξετυλίγεις, μα δε σε νοιάζει

Και προσπεράς, με προσπερνάς…

Σηκώνεις τα χέρια σου, δείχνεις τα νύχια σου
ξύνεις τη τέφρα, παγωμένη, στη Γη πέφτει
Γίνεται Γη για νέα άνθη και το φως σε λούζει, αχτίδα-αχτίδα
σιγά-σιγά

Τα χέρια σου ματωμένα… Να! τα νύχια σου φαγωμένα
αιμοραγείς σφαδάζοντας
Στο χώμα καταγής, στη παλειά τέφρα
αιμοραγείς, ποτίζεις τη Γαία και αιμοραγείς