Και όταν αναφέρομαι στον έλεγχο, δεν αναφέρομαι στον έλεγχο της προσωπικής, επαγγελματικής, οικογενειακής σου ζωής. Εκεί δυστυχώς, όλα βαίνουν καλώς. Δυστυχώς διότι συνεχίζεται αυτή η πύκνωση συναισθημάτων, αυξάνοντας με βραδύ ρυθμό την μάζα των. Και δεν υπάρχει τίποτα από έξω όλων αυτών να αποτελέσει σωσίβιο. Να μου αποσπάσει με οποιονδήποτε τρόπο την προσοχή.

Χάνω λοιπόν τον έλεγχο του εαυτού μου ή έστω, ότι επέζησε από εκείνον. Ουσιαστικά δεν τον αναγνωρίζω πλέον. Ναι αυτός είμαι, σίγουρα, αλλά όντας κάτι άλλο, για τόσο πολύ καιρό, συνήθισα αλλιώς. Δεν μπορώ να με συνηθίσω. Όσο ο καιρός περνάει, η διαπίστωση του ότι τίποτα δεν αλλάζει, είναι ραβδί που με χτυπάει αλύπητα.

Και πως να μου αποσπάσω άραγε την προσοχή; Πλέον το μόνο που κάνω είναι να πίνω, να γράφω, να κοιμάμαι, να γράφω κώδικα. Είναι τόσο, μα τόσο βάρβαρο να σε διατάζουν να μην κάνεις τίποτα.

Θέλω να πάψω να σκέπτομαι. Γιατί δεν μπορώ, δεν μου έχει απομείνει να κάνω τίποτα άλλο από το να σκέπτομαι. Και αν πάψω να σκέπτομαι, θα πάψω να υπάρχω;