In Greek:

Μέσα στην γη κάπου έχω θάψει τα όνειρα μου, όσα κατάφερα και γλίτωσα από το πάγο
αλλά δεν άντεξα να σώσω την καρδιά μου από το χαλάζι και τις θύελλες του θέρρους

κι όμως, δεν έχασες την αξία σου με τα χρόνια να συντηρείς ένα μυαλό που σαπίζει
να κρατάς ζεστή μια καρδιά που αντέχει με την φλόγα της, τον χρόνο να λυγίζει

κατάλαβα όμως ότι με αδίκησα, χρόνια τώρα ανελέητα, να πεθαίνω σε κάθε μου δάκρυ

η ψυχή μου πότισε με κάτι που περιφρονούσα και έχασε κάθε λογική της θλίψης
δεν χώρεσε στην αγκαλιά μου όμως, να σφίξω ότι λάτρευα και δεν με χωρούσε

δεν ήταν όνειρο σε στιγμές ατελείωτου πόθου σε αποτοξίνωση από την ηθική και τα κουρέλια
όσα δεν πρόλαβα και κράτησα στα χέρια ήταν ουλές, που έσκασαν στην θλίψη

όταν χαλάρωσε ο πόθος μου για εσένα άχνισε η καρδιά μου στο παγωμένο σώμα μου

όμως δεν άντεξα και πούλησα τον χρόνο που κυλιόμουνα σε διαφανή λιβάδια
κι έκανα όνειρα με σφραγιστά τα μάτια και κάποιοι άσχετοι τα έλεγαν αναμνήσεις

ο λόγος που στέρεψαν τα μάτια μου, δεν ξέρω, ίσως να ήταν η περισσή αγάπη
μα σίγουρα δεν ήταν άσκοπη η απάτη που έστησε η φωνή σου σε έναν εύπιστο

μα ότι μένει πια για να προσφέρω είναι το σώμα μου που άρχισε να μυρίζει
ένα φθινόπωρο που ξέρει να γελάει

In English:

In the land somewhere I bury my dreams and what I was fleeing the ice
but not weather to save my heart from hail and storms of summer

and yet not lost the value of your time to maintain a mind decay
to keep a warm heart to withstand the flame that could bend the time

But understand that Prospero, mercilessly years now, to die in my every tear

watering my soul with something little and lost all sense of sorrow
not fit in my lap, however, that loved to shake and do not fit

was not a dream at times endless lust in detoxification of the moral and rags
what had not and was kept in the hands of scars, which escaped the grief

when I loosened the thinking for you sizzle my heart in my body frozen

tonight will not be unfairly stars to lie down alone
or would dare to erase the coldest your form from the turbid glass
But I start to find that really hurts looking as sad life hottest look that I feel

melting soon weakened by the tears that you lose the salty taste
But I understand with so much cigarette lungs pushing me to forget to breathe only your aura

certainly did not exceed a depth of your soul But what I was worn with a lie! …

but resisted and sold the time rolling into transparent meadow
I did dream by sealing my eyes and some outside they called it memories

why dry my eyes, I do not know, perhaps it was the great love
But certainly it was unnecessary fraud set up your voice in a credulousness

But that remains now is to give my body that started to smell
an autumn that knows how to laugh