«Σε άφησα»

Θα σε προσμένω τρεκλίζοντας στην άβυσσο να βρεις απάγιο στη ρακένδυτη καρδιά μου
φως να ποτίσει τον παράδεισο, σα μύρα που ζάλισαν την αδύναμη θωριά μου
Χιλιάδες όνειρα, σταγόνες σε καθήλωσαν, ποτάμι έγιναν και παρέσυραν τη σκόνη
σπείραν λήθη σε εκείνους που σε πεθύμησαν, ύστερα άνθισαν και απόμειναν μονάχοι

Μακριά μου στάθηκε η θάλασσα και κάθε αστέρι που το άρωμα του σε θυμίζει
ο’τι με χώρισε από εσένα που αγάπησα ήσαν μια ώαση που κανείς μια δεν αναγνωρίζει
Νύχτα σα κίνησα τη σκιά μου αποχωρήσθηκα. Πες πως πια έμεινε μια σαπρή ρωγμή μου
κάθε λίγο σαν έκλεινε την άνοιγα για να κουρνιάζει εκεί καθέ νέα απειλή μου

«Let»

I look forward to meet you walking by the abyss to find settler in my ragged heart
light watering the paradise as perfumes bedevilment my weak existence
Thousands of dreams, a pin drops, and river were induce dust
spiral into oblivion in those who missed you, flourished and then left alone

Away from me was the sea and stars, the scent reminiscent of you
whereas a split from you I loved, was a oasis which no one recognize anymore
Night as I opened, the shade I left. Say that now has become a putrid crack of me
every while was closing a little I opened it, to perch there any new threat