Πίσω από τη γωνία άκουσα φωνές.

Δεν έχει σφυγμό!

Κάντε πέρα να πάρει αέρα!

Πλησίασα και κείτοταν χάμω αγκαλιά με κάτι βιβλία.

Πλησίασα και γονάτισα δίπλα.

Άνοιξε τα μάτια και σηκώθηκε. Μου χαμογέλασε ελαφριά και έφυγε.

Στον δρόμο συναντηθήκαμε ξανά αργότερα.

- Σε παρακαλώ, έλα για ένα καφέ…

- Δε νομίζω ότι θα σου βγει σε καλό.

- Έλα δεν χάθηκε και ο κόσμος!

Μπήκα στο γνώριμο σπίτι, ακούμπησα το παλτό μου στην καρέκλα και κάθησα.

Με ρώτησε αν έπινα τον καφέ όπως και τότε. Έγνεψα καταφατικά.

Ακολούθησε σιωπή που διακόπηκε ύστερα από μερικά λεπτά από τον ήχο της κούπας στο τραπέζι.