Είμαι παιδί της αστρόσκονης, κυοφορούμαι σε καμένη γη
Θνητεύω την απόγνωση και ισορροπώ κάθε ανείπωτη ευχή.

Ένα μικρό κερί που ανατέλλει στον ορίζοντα, κύτταρο μιας πελώριας αυγής
Συλλογικότητα του τίποτα που ερωτεύεται κάθε πεσσόντα Εποχή.

Καθήμενος στον θρόνο Σου προσμένω την επόμενή σου επιστροφή
Καταραμένος ίσκιος σου που δεν σου αφήνει καμιά ανταμοιβή.

Είμαι Μητέρα της ένωσης, διχόνοιας πληγή…