Πίσω από τη γωνία άκουσα φωνές.
Δεν έχει σφυγμό!
Κάντε πέρα να πάρει αέρα!
Πλησίασα και κείτοταν χάμω αγκαλιά με κάτι βιβλία.
Πλησίασα και γονάτισα δίπλα.
Άνοιξε τα μάτια και σηκώθηκε. Μου χαμογέλασε ελαφριά και έφυγε.
Στον δρόμο συναντηθήκαμε ξανά αργότερα.
- Σε παρακαλώ, έλα για ένα καφέ…
- Δε νομίζω ότι θα σου βγει σε καλό.
- Έλα δεν χάθηκε και ο κόσμος!
Μπήκα στο γνώριμο σπίτι, ακούμπησα το παλτό μου στην καρέκλα και κάθησα.
Με ρώτησε αν έπινα τον καφέ όπως και τότε. Έγνεψα καταφατικά.
Ακολούθησε σιωπή που διακόπηκε ύστερα από μερικά λεπτά από τον ήχο της κούπας στο τραπέζι.
Είμαι γυμνός πλέον, μα δε με πειράζει.
Μπορώ και νιώθω τον αγέρα να με δροσίζει και να με πνέει, μα και αν κρυώνω με ανακουφίζει.
Και η Σελήνη δεν με προστάζει να κάνω όλα εκείνα που θα έκανα ασχέτως με την θέλησή Της.
- Γονείς έχεις; Ρώτησα κοφτά.
- Δε νομίζω, γιατί τι είναι; Αποκρίθηκε η Κύρα ύστερα από σκέψη.
- Δε θυμάμαι, απλά έπρεπε να το ρωτήσω.
Σιώπησα για λίγα δευτερόλεπτα και σηκώθηκα απογοητευμένος. Όχι από της μνήμες ή την αδυναμία της συνομιλίτριάς μου να δώσει απαντήσεις. Από εμένα τον ίδιο που δεν μπορούσα πλέον να ελέγξω τον αυθορμιτισμό μου.
«Ξέρω πως δεν εμφανίστηκα έτσι ξάφνου μια ημέρα. Από κάπου προήλθα, από κάποιους. Ο διδάσκαλος το έχει πει ξεκάθαρα πως κάθε δέντρο στέκεται ισχυρό στον άνεμο όσο έχει βαθειές ρίζες. Που είναι οι δικές μας;» αναρωτήθηκα, απομακρυνόμενος από το τραπέζι και βρέθηκα εμπρος στην Ελύρια. Η αδερφή της σηκώθηκε από το τραπέζι και την φώναξε. Κατάλαβε πως δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση.
Πήγα στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα χαζεύοντας τις ανακλάσεις των αντικειμένων που άλλαζαν χρώμα στο δειλινό. Αποκοιμήθηκα και είδα όνειρα, μα δεν τα θυμάμαι πια.
σε αυτό είμαι σίγουρος, κάποια πράγματα απλά τα ξέρεις
δεν θα διαφωνήσω πάνω σε αυτό, δεν έχει σημασία τι έκανα ή τι θα έκανα
σημασία έχει το αποτέλεσμα
κάποιες φορές απλά είχα ανάγκη από μιά σου αγκάλη. μια να με κρατήσεις να μην νιώθω το κρύο και την μοναξιά του. αν δεν είχα αυτή όταν πρέπει, με πιάνει πανικός πνιγμού. ω ναι, είμαι ένα παιδί.
ίσως ένα παιδί δίχως την αγκαλιά και την αγάπη. δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αγαπάω όπως δεν αγαπήθηκα. ασφυκτικά.
δεν είσαι εσύ που θα γιατρέψεις τις πληγές μου και θα πλύνεις τα ξεραμένα μου πια, δάκρυα. εγώ πρέπει να βρω το θάρρος να ανοίξω τους καταράκτες της ψυχής μου και να καθαγιαστώ.
το μόνο που μπορείς να προσφέσεις είναι του ήλιου φως που θα με ζεστάνει ύστερα.
καλή νύχτα…
Είμαι παιδί της αστρόσκονης, κυοφορούμαι σε καμένη γη
Θνητεύω την απόγνωση και ισορροπώ κάθε ανείπωτη ευχή.
Ένα μικρό κερί που ανατέλλει στον ορίζοντα, κύτταρο μιας πελώριας αυγής
Συλλογικότητα του τίποτα που ερωτεύεται κάθε πεσσόντα Εποχή.
Καθήμενος στον θρόνο Σου προσμένω την επόμενή σου επιστροφή
Καταραμένος ίσκιος σου που δεν σου αφήνει καμιά ανταμοιβή.
Είμαι Μητέρα της ένωσης, διχόνοιας πληγή…
Έχασες τον έλεγχο και τι νόμιζες… Τον είχες ποτέ; Όχι.
Δεν είχες ποτέ τον έλεγχο, απατάσαι. Βρισκόσουν απλά στη μέση μιας συμπαντικής συγκιρίας.
Ποτέ δεν είχες τον έλεγχο. Μπορείς μόνο να τον προκαλέσεις.
Πάψε να σκέπτεσαι και ξεκίνα να αισθάνεσαι. Γνωρίζω πως έτσι προκαλείς την μοναξιά. Αλλά μην φοβάσαι, ούτος ή άλλος μόνος είσαι.
Νιώσε την ροή και την ενέργεια Της. Αγάπα Την.
Ζητώ συγνώμμη:
* Από εκείνους που νοιάστηκαν και με αναζητούν τις τελευταίες ημέρες. Είμαι καλά απλά δεν θέλω να βλέπω τις φάτσες σας ή να ακούσω τα σχόλια σας. Ξέρω ήδη τι θα πείτε.
* Από εκείνους που άφησα να με προσεγγίσουν και ουσιαστικά δεν ανταποκρίθηκα σε αυτό που περίμεναν. Υπομονή…
* Από εκείνους που με εμπιστεύθηκαν και τους πρόδωσα την εμπιστοσύνη.
* Από εκείνους που με εμπιστεύθηκαν και τους κούρασα με την ανοχή τους και την υπομονή τους.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Έκανα αρκετά λάθη. Κάποια από αυτά διορθώνονται και κάποια άλλα όχι. Δεν θλίβομαι, θα υποστώ τις συνέπειες των πράξεων μου, στην τελική, δικές μου πράξεις είναι, εγώ πρέπει να την πληρώσω. Τουλάχιστον έμαθα από τα λάθη μου και ας είναι πλέον αργά.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας και για τις ευχές σας στην ονομαστική μου εορτή.
Τις καλύτερες ευχές μου, γεμάτες Αγάπη και Φώς,
Νέκυς
Αποφάσισα να επιστρέψω στο development ακούγοντας Anathema – A Natural Disaster…
Αποδείχθηκε το καλύτερο φάρμακο κατά του αλκοόλ (το γράψιμο κώδικα) μετά τον… Μπομπ Σφουγγαράκη.
Θα μπορούσα φυσικά να επιστρέψω στο λογοτεχνικό γράψιμο και να αφήσω τα κομπιουτεράκια στην άκρη.
Το πρόβλημα είναι πως αν γράψω, θα γράψω αναφερόμενος σε πράγματα που με αγγίζουν μεν, αλλά αγγίζουν και άλλους.
Δυστυχώς ή ευτυχώς έχω ανάγκη να ανασυγκροτηθώ, να μαζέψω τις στάχτες και το χάος μου. Για αυτό λοιπόν τον λόγο ασχολούμαι με την γραφή κώδικα. Διότι έτσι μόνο θα μπορέσω να αναπρογραμματίσω το μυαλό μου σε λίγο πιο «λογική» φόρμα.
Καλή συνέχεια!
Έχουμε πανσέληνο και κάθομαι στο κρεβάτι μου αφήνοντας το φως της σελήνης να με λούζει.
Πολλά σύννεφα έχει, αλλά είναι όμορφο θέαμα καθώς έχουν ταχύτητα μεγάλη και περνούν απολαυστικά
Διακόπτοντας συνεχώς τη ροή του σεληνόφωτος, δίνοντας την εντύπωση ακόμη και στον πιο ταπεινό και μίζερο υπάνθρωπο ότι κάτι κινείται…
Όνειρα γλυκά, διότι όσο και αν προσπαθούν να σε φιμώσουν, να σε τυφλώσουν, βουλώσουν τα αυτιά σου και σε γδάρουν, αυτή την διέξοδο δεν μπορούν να την λογοκρίνουν…
Όλα + Τίποτα = Τίποτα
Όλα + Όλα = Τίποτα
Τίποτα + Τίποτα = Όλα
Αναφερόμενος στην αιώνια δυαδικότητα. Όντας ειδική θεωρία, χρειάζεται εξέλιξη ακόμα ώστε να περιλαμβάνει και τον τρίτο παράγοντα και να γίνει γενικό θεώρημα.
Το θέμα είναι πρώτα να διατυπωθεί η εξίσωση που επικαλείται τον τρίτο παράγοντα και ύστερα να περιληφθεί.
Σχόλια (0) 